Say tsiiiiis!

Al lange tijd stond er, samen met Michel, Nynke, Rick en Redmer, een uitje naar Nienoord gepland. In verband met de weersomstandigheden hebben we echter voor een indoor alternatief gekozen: Speelstad Oranje. Speelstad Oranje is een hele grote oude fabriekshal met daarin allerlei leuke attracties én honderden schreeuwende en gillende kinderen... Alles voor de kids zullen we maar zeggen... Het was in ieder geval een erg geslaagde dag!
Imke moest eerst even de kat uit de boom kijken en wilde eerst zelfs niet van de meest simpele glijbaan af, maar was later niet meer te houden en ging samen met haar neefjes in alle attracties, vooral de trampoline vond ze super, hoe wilder hoe liever.

Imke hebben we sinds kort geleerd dat ze, wanneer ze op de foto komt "say tsiiiis" moet zeggen en ze lacht dan bewust naar de camera. Luc hoeven we dit niet te leren want die lacht helemaal uit zichzelf naar de camera. In voorgaande berichten was het nog niet 100% zeker of zijn lach nu op toeval berustte of niet, want 4 weken oud schijnt wel wat vroeg te zijn om te kunnen lachen, maar inmiddels is het loud and clear en worden we regelmatig getrakteerd op een grote lach van oor tot oor!

En gekke bekken trekken kan ie ook heel goed...

Dan wat slechter nieuws (voor ons dan). Tot voor kort sliep Imke meestal een gat in de dag. Als ik haar 's ochtends rond een uur of tien niet wakker maakte (op de donderdagen wil je als thuiswerkende man toch ook wel wat gezelligheid van die kleine meid) dan bleef ze gewoon liggen snurken... Dat is echter sinds twee weken veranderd, Imke vindt het nu nodig om rond half acht "beneden spele" door de babyfoon te roepen. Komen we dan niet snel genoeg dan zet ze het op een huilen. Kortom, uit met de rust 's ochtends. Nu begrijpen we van andere ouders dat half acht nog erg luxe is, maar toch, vooral in het weekend beviel ons dit wel goed...

Luc compenseert dit overigens weer door, net 4 weken oud, de hele nacht door te slapen. Het lijkt er op dat dit al net zo'n slaapkop wordt als zijn grote zus...

Gerard en Imke doen wie het hardst kan rennen. Gerard loopt beter dan ie het gras kan maaien :-)

Imke is inmiddels een lekkere kwebbelkous aan het worden. Je moet echt op gaan passen wat je zegt want ze hoort alles, ook als je denkt dat ze niet luistert en lekker aan het spelen is. En ze zegt vervolgens alles na. Vaak is het ook erg lachwekkend. Zo hoorden we haar deze week op een ochtend door de babyfoon ineens uit het niets 'een ei hoort er bij' zeggen en als je 's ochtend haar kamertje binnenkomt zegt ze 'Héy, was je al wakker?' (waarin je dan weer jezelf terughoort). Ook hoorde ik mezelf weer terug toen Luc gisteren huilde en Imke op bemoederende toon zei 'Aach Luukie toch, stil maar hoor, mama komt er aan'.

Het praten tegen voorwerpen is voor Imke ook de normaalste zaak van de wereld, zo zei ze tegen haar loopfiets 'kom maar even mee' en als ze bijvoorbeeld haar buggy zoekt, roept ze 'buuuuggggy, waar bén je?', maar dit kan ieder willekeurig voorwerp zijn waar ze naar op zoek is. Ook houd ze hele conversaties tegen haar pop en knuffelbeesten en zingt ze slaapliedjes voor hen, erg grappig allemaal.

Imke is ook gek op zingen en in huize Kampstra is het dagelijks een vrolijke boel van zang en dans, vele liedjes uit de oude doos worden weer opgehaald. Het blijft ons elke keer weer verbazen hoe snel ze al deze liedjes onthoudt en delen ervan zo meezingt. En voor degenen die dit nog niet wisten, Imke heeft nogal een eigen wil, wat ook bij het zingen tot uiting komt. Ze geeft bij het zingen namelijk duidelijk aan welke liedjes je wel en niet mag zingen en er mogen absoluut geen liedjes worden gezongen die mevrouw op dat moment niet kunnen bekoren. Zo is momenteel 'op een grote paddestoel' uit den boze en ook 'twee emmertjes water halen' is absoluut verboden materiaal. Voor de rest, zoals gezegd, een vrolijke boel.