Diversen

11 november - Sint Maarten. Bij de eerste deur was Imke nog wat onwennig en durfde ze nog niet goed te zingen. Dit was snel over toen ze doorkreeg dat er wat lekkers te verdienen viel. Vervolgens zong ze bij alle deuren uit volle borst. Luc beschouwde het hele Sint-Maarten fenomeen met grote ogen, de snoepjes vond hij reuze interessant, maar de lampion moest mama maar vasthouden en hij vergat van schrik te zingen. 

Uit de bak met snoepjes mogen Imke en Luc elke dag één uitkiezen. Mama zal er de volgende keer echter wel bijvertellen dat het niet de bedoeling is dat je om kwart voor 6 's morgens zelf met een keukentrapje bij die snoeptrommel zit...haha. Gelukkig was de dief snel gesnapt, Imke kondigde deze actie zelf namelijk al aan, we hoorden haar door de babyfoon al zeggen 'haha ik mag vandaag weer een lekker snoepje uitkiezen' en vervolgens hoorden we haar langs onze kamer sluipen en beneden met het keukentrapje rommelen.  

Imke leert fietsen op dezelfde fiets als waar papa het vroeger ook op geleerd heeft, weliswaar enigzins opgepimpt met K3 mandje en K3 vlag (want hij was zo 1978!). Ook erg goed voor papa's conditie trouwens...

Daarna nog even op de nieuwe skelter over de (pas gemaaide) oprit crossen. Wie kijkt er blijer, Imke of Barry?

Luc is van de commode gevallen en heeft z'n sleutelbeen gebroken. We hadden dit eerst niet eens door, want hij gaf geen krimp, maar gingen voor de zekerheid toch even naar de huisarts. Conclusie: gebroken en een week in een mitella lopen. Vooral nadat ik gezegd had dat een mitella erg stoer was, vond hij dit wel prima en trots werd de mitella aan iedereen geshowd...wat een bikkel!

Hieronder een kleine impressie van hoe onze badkamer en slaapkamer er momenteel uitzien. De nieuwe badkamermeubels zitten in hele grote dozen, waar je fantastisch mee kunt spelen!

Vorige week dinsdag heeft Barry zijn ogen laten laseren. Dit was een dag of 3 behoorlijk pijnlijk (als in de hele dag met zonnebril op, onder een dekbed, in een geblindeerde geluidsdichte kamer, zonder eten maar met een zak vol pijnstillers). Dit maakte Barry's verjaardag, de dag na de behandeling, tot een minder feestelijke dag. Bij deze ook nog excuses aan alle attente vrienden en familieleden die Barry wilden feliciteren maar geen gehoor kregen, hierom dus. Gelukkig is het met Barry's ogen inmiddels een stuk beter (die mist zien we allemaal als we naar buiten kijken en klaart wel weer op) en kan zijn bril voorgoed af. Zijn verjaardag hebben we zaterdag alsnog gevierd met de familie en dat was erg gezellig. Het was een drukte van belang met alle neefjes en nichtjes, behalve tijdens het Sinterklaasjournaal, toen was het muisstil...