De volgende ochtend gingen we iets later op pad, het was immers nog maar een paar uurtjes rijden dus we hadden alle tijd! Dat pakte anders uit, op zo'n 20 km voor Sölden strandden we, de bergpas was afgesloten omdat er een lawine over de weg was gevallen... We zochten een terrasje en wachtten... en wachtten... en wachtten... Na zo'n 3 uur was er goed nieuws, de weg was weer open en in een lange file naar het dorp vervolgden we onze weg. 's Avonds om een uur of zes kwamen we eindelijk aan bij ons riante appartement: vier grote slaapkamers met badkamer en een woonkamer/keuken. Edwin en Gonny (die een dag later dan ons waren vertrokken!) waren er ook spoedig en dus kon het feest beginnen.
De volgende dag waren we dit fileleed al heel snel weer vergeten: een dik pak sneeuw, schitterend uitzicht over de bergen, heerlijke schnitzels en natuurlijk een paar biertjes en glühwijntjes in de après skibar na een dag hard werken in de sneeuw!
Op slechts een paar honderd meter van ons appartement bevond zich 'Phillip', een leuke aprés skibar. Wel heel verleidelijk natuurlijk, weer vele nieuwe liedjes in het Duits geleerd!
Nynke en Imke vonden de sneeuw maar een raar goedje. Imke vond het koud en glad en had moeite om te blijven staan, Nynke gaf zelf direct al aan daar niet op te willen lopen...Verder hebben de kids zich de hele week prima met elkaar vermaakt!
Ook wij zelf vonden de vakantie een groot succes en zeker voor herhaling vatbaar! Erg handig om eigen oppas mee te nemen op vakantie (Anton en Mirjam bedankt!), konden we zelf ook nog veel skiën. En samen met Edwin en Gonny was het weer als vanouds gezellig (Ed en Gon ook bedankt!). Natuurlijk moest Ingrid het in zwangere toestand wat rustiger aan doen dan normaal, wat zowel op de pistes als in de après skibar nog best een opgave was, de verleidingen van supergave verse sneeuw en lekkere glühwijntjes waren groot maar 'hallelujah, wir haben Sölden überlebt!'.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten